Ҳангоми як сафари худ ба маъбади муқаддаси Шри Моокамбика дар Коллур, Карнатака, ман ва зани ман Среелакшми фаҳмидем, ки ба Шридхара Ашрам дар Варадахалли, дар наздикии Сагара мустақиман тавассути автобус – тақрибан 80 километр дур шудан мумкин аст. Мо дер боз хоҳиши боздид аз манзили Шри Сридхара Свамиҷиро, ки ҳаёт ва таълимоти ӯ ба мо илҳом бахшиданд, дӯст медоштем, мо тасмим гирифтем, ки ҳангоми сафари моҳи октябри соли 2024 ба Коллур зиёрат кунем.
Дарёҳо, ҷангалҳо, оромӣ: Зиёрат ба Варадахалли
Савораи автобуси субҳи барвақт аз Коллур як таҷриба буд. Он пур аз диндорон, ҳоҷиён ва сокинони деҳа буд, ки он ба мисли душвор буд. Вақте ки дар аввал ҷой мавҷуд набуд, мо дар ҳар як гардиши шадиди Ғатҳои Ғарбӣ ҷунбиш мекардем ва худро мувозинат мекардем ва ҳангоми ҳаракати автобус дар кӯҳҳо ба “рақс”-и нотавононаи худ механдем.
Дар нимароҳ автобус дар боз як зиёратгоҳи маъруфи минтақаи Малнад – маъбади Сигандур Чоудешвари таваққуф кард. Маъбад дар байни сабзаҳои зич ва чашми обҳои ороми дарёи Шаравати ҷойгир шудааст, маъбад бо худои раисикунандаи худ, олиҳа Чоудешвари маъруф аст, ки ҳамчун посбони бераҳм, вале дилсӯзи адолат дониста мешавад. Зиёратчиён аз саросари Карнатака дар ин ҷо ҷамъ меоянд ва боварӣ доранд, ки муроҷиат ба олиҳа ҳеҷ гоҳ беэътиноӣ намекунад.
Аз Сигандур, саёҳат вақте идома ёфт, ки автобус ба ҷунгар – пароми мотордоре, ки ҳам мусофирон ва ҳам воситаҳои нақлиётро дар фазои васеъи ба уқёнус монанд дар дарёи Шаравати мебурд. Манзара ачоиб буд: обхои шурангез дар зери офтоби пагохй беохир тул кашида, дар пахлуи се тараф теппахои чангалзор буданд. Пас аз он, масир аз мамнӯъгоҳи ҳайвоноти ваҳшӣ дар водии Шаравати мебурд, ки дар он ҷо роҳ дар байни ҷангалҳои ҳамешасабзи сарсабз, ҳаво пур аз суруди паррандагон ва бӯи гулҳои ваҳшӣ буд.
Хондан: Маъбади Шри Вишванат, BHU Варанаси – маъбади намунавӣ
Вақте ки автобус тақрибан соати 10 ба Сагара даромад, пас аз беш аз чор соат роҳҳои кӯҳӣ, маъбадҳо ва убури дарёҳо, мо ҳис мекардем, ки гӯё мо аллакай баракат гирифтаем – худи сафар як зиёрат буд ва моро дар ботин ба сулҳи ороме, ки моро дар Сридхара Ашрами Варадахалли интизор аст, омода мекард.
Варадахалли
Ҳангоме ки офтоби шом дар паси теппаҳо ғӯтонда, ба манзара ранги тиллоӣ дод, мо ниҳоят роҳи худро ба сӯи Шри Шридхара Ашрам пеш гирифтем. Ашрам дар байни қабатҳои зумуррадҳои Ғарбӣ ҷойгир шудааст, ки оромӣ ва муқаддасотро мепошад.
Посёлкаи хурдакаки Варадахаллй, ки кариб шаш километр дуртар аз Сагара вокеъ аст, моро бо хавои бегубори худ, ча-хиш-чач-чахои паррандагон ва оромии чукури мукаддаси худ пешвоз гирифт. Худи баромадан ба ашрам мисли болоравии рӯҳонӣ ҳис мекард.
Ба дарвозаи Шридхара Ашрам расида, мо дарҳол ба фазои сулҳу осоиштагӣ, соддагӣ ва файз ҷалб шудем. Баробари ворид шудан ба мо кашая – нӯшокии гарми гиёҳӣ пешниҳод карданд, ки моро дарҳол тароват мебахшид ва гуё моро дар ритми нарими ашрам истиқбол мекард. Ҳисси бебаҳраӣ ҷойро фаро гирифт, гӯё мо ба як андозагирии комилан дигар ворид шудаем, ки бо тапас, хомӯшӣ ва ҳузури илоҳии Свамиҷӣ муҷассама шудааст.
Ҳаёти Шри Шридхара Свамиҷӣ
Барои фаҳмидани қудрати ин макон, бояд ба таври мухтасар ҳаёти муқаддасеро, ки онро муқаддас кардааст, ба ёд овард. Шри Шридхара Свамиҷӣ дар соли 1908 дар оилаи хоксор дар Карнатака таваллуд шудааст, барвақт аз зиндагии дунявӣ даст кашид ва ба садҳанаи шадиди рӯҳонӣ дучор шуд. Вай дар саросари Ҳиндустон саргардон шуда, ҷойҳои муқаддасро зиёрат мекард, бо муқаддасон мулоқот мекард ва таълимоти Навиштаҳоро аз худ мекард. Ниҳоят, бо иродаи илоҳӣ ӯ дар солҳои 1950-ум дар теппаҳои ҷангалзори Варадахалли маскан гирифт.
Дар ин ҷо, Свамиҷи зиндагии мауна (хомӯшӣ), тапас ва тафаккури амиқ дошт. Ӯ кам сухан мегуфт, аммо ҳузури ӯ ҷӯяндагон ва мухлисонро дигар кард. Раҳмдилӣ, хирадмандӣ ва шахсияти магнитии ӯ ҳазорон нафарро ба Варадахалли ҷалб кард. Бе таъсиси як созмони расмӣ ё таълимоти мавъиза, ӯ дар дилҳои бешумор як инқилоби хомӯшро илҳом бахшид.
Вай дар соли 1973 ба махасамадӣ расид, аммо ҳузури ӯ то ҳол ҳар санг, дарахт ва дуои ашрамро фаро гирифтааст.
Чашмаи мукаддас — Сарчашмаи оби абадй
Шояд аҷоибтарин ва аҷибтарин хусусияти ашрам чашмаи оби бисёрсола бошад, ки аз теппаи ҷангалзор ҷорӣ мешавад. Ривоят мегӯяд, ки худи Шри Шридхара Свамиҷӣ ин манбаъро кашф кардааст ва тавассути тапаси худ кафолат додааст, ки он ҳеҷ гоҳ хушк намешавад. Ҳатто дар вақти хушксолии шадид, дарё беист ҷорӣ шуда, оби салқин ва ширин медиҳад.
Диндорон ин обро Тиртха меҳисобанд ва дар ҳақиқат, он ба гарди ширин аст. Мо дастонамонро чашида, амиқ менӯшидем – ҳис мекардем, ки гӯё ҳар як ҳуҷайраи баданамон тоза шуда бошад. Бисёре аз ҳоҷиён онро ҷамъоварӣ мекунанд, то ба хона баранд ва ба тавоноии шифобахш ва рӯҳонии он бовар кунанд.
Кам дида мешавад, ки ин гуна чашмаи соф ин кадар зебо равон шуда, мантраи чангал ва баракати гу-рухро шиква мекунад.
Мандири муқаддаси Самадхи
Дили рӯҳонии ашрам Самадхи Мандир аз Свамиҷӣ мебошад, ки дар болои теппа ҷойгир аст. Ба кӯҳ баромадан садҳо қадамро дар бар мегирад, аммо ҳангоми бо садоқат гирифтан ҳар яке сабук ҳис мекунад. Дар тӯли роҳ, лавҳаҳои сангин таълимоти пурқувват, пурқувват ва файзи Свамиҷиро нишон медиҳанд.
Дар ин ҳамоиш маъбади оддӣ, вале амиқ муқаддас ҷойгир аст, ки дар он Самадхи муқаддас ҷойгир аст. Он сулхи нодирро мепошад. Диндорон хомуш нишастаанд – баъзеҳо мулоҳиза мекунанд, дигарон бо пичиррос дуо мекунанд. Ба назар чунин менамояд, ки вақт дар ҳоли ҳозир истода аст. Мо низ дар ҳайрат нишаста, пранамҳои самимии худро пешкаш кардем ва дар дарун оромии илоҳиро эҳсос кардем. Пас аз чанд муддат дар он ҷо мулоҳиза кардан, Срелакшми ба сурудани якчанд сурудҳои дӯстдоштаи худ ба забони тамилӣ сар кард. Нотаҳои нарми овози вай дар ҳавои ором оҳиста шино карда, бо фазои муқаддас ба таври комил омехта мешуданд. Зоирони тамилшинос, ки чеҳраашон аз табассуми зебо равшан шуда, бо шодӣ ва эҳтиром ӯро тамошо мекарданд ва ба он лаҳзаи оромии илоҳӣ як гармии орому инсонӣ зам мекарданд.
Веда Паташала – Парвариши оташи муқаддас
Фаъолияти беназир ва олиҷаноби ашрам ин Веда Паташала мебошад, ки дар он донишҷӯёни ҷавон дар анъанаи қадимаи даҳони сурудхонӣ омӯхта мешаванд. Овози ин сурудхо, ки дар болои теппахо садо медихад, мафтункунанда аст — гуё худи табиат барои шунидан таваккуф мекунад.
Мо ба Паташала ташриф овардем, ки дар он брахмачариҳои ҷавон, ки дар тан либосҳои анъанавӣ пӯшида буданд, ба сурудани ритмикии Риг, Яжур ва Сама Ведаҳо таъмид меёфтанд. Ачарьяҳо, ки онҳоро роҳнамоӣ мекарданд, садоқат ва фурӯтаниро нишон медоданд. Мо фаҳмидем, ки Паташала на танҳо дониши Навиштаҷот медиҳад, балки интизом, садоқат ва арзишҳоро меомӯзад.
Дар ҷаҳоне, ки ба сӯи садои рақамӣ нигаронида шудааст, ин маркази зиндаи ҳикмати Ведикӣ мисли шӯълаи дурахшанда ва устувори Бҳаратия парампара эҳсос мешавад.
Чихати дигари таркибии ашрам Гошала мебошад, ки дар он модаговхо бо мехру мухаббат нигохубин карда мешаванд. Свамиҷи Гау Матаро эҳтиром мекард ва ин анъана таҳти ғамхории мақомоти Ашрам идома дорад. Мо лахзахои осоиштаро дар Гошала гузаронидем, ки махлукхои нармро, ки ихтиёриён нигохубин мекунанд, тамошо мекардем.
Дар ин чо ба модаговхо на танхо хурок медиханд, балки онхоро хурмату эхтиром мекунанд. Шири онҳо барои пужаҳои ҳаррӯза ва тайёр кардани прасадам истифода мешавад. Экологияи рӯҳии Ашрам бо ҳузури оромии он пурра эҳсос мешавад.
Ҳаёти ҳаррӯзаи Ашрам дар Варадахалли – Хомӯшӣ, соддагӣ, Сева
Реҷаи ҳаррӯзаи ашрам принсипҳои Свамиҷиро инъикос мекунад – мауна (хомӯшӣ), дхьяна (медитация), сева (хизмат) ва бхакти (вафодорӣ).
Рӯзи барвақт бо сурудхонии Ведикӣ ва пужа дар Самадхи Мандир оғоз мешавад. Дар толори аннадана таомҳои оддӣ ва сатвикӣ ҳамчун прасадам пешкаш карда мешаванд ва дар вақти хӯрок хомӯшӣ ташвиқ карда мешавад.
Сева дар ин ҷо садҳана ҳисобида мешавад. Меҳмонон дар тозакунӣ, боғдорӣ, хӯрокхӯрӣ ё нигоҳубини гов кӯмак мекунанд – ҳама дар фурӯтанӣ. Ҳеҷ кас намепурсад, аммо ҳама иштирок мекунанд.
Шабҳо барои бҳажанҳо ва мулоҳизаҳои ором ҷудо карда мешаванд. Мо дидем, ки одамони гуногун — хонадон, саньясхо, донишчуён, хоричиён як-чоя нишаста, дар хузури хомушии устод муттадид шудаанд.
Мулоҳизаҳои шахсӣ
Барои мо боздид ба Шридхара Ашрам на фадат сафар буд; ин вохӯрии рӯҳӣ буд. Зани ман Среелакшми аз шаъну шарафи ороми занони диндор, ки идораи ашрам, гошала ва ошхонаро идора мекунанд, сахт мутаассир шуд – чеҳраҳои онҳо аз садоқат медурахшиданд, дастҳояшон бо карма йога банд буд. Вай оҳиста гуфт: “Дар ин ҷои зебо, ман ҳис мекунам, ки дар огуши Илоҳӣ ҳастам.” Эҳтимол ин сухани оддӣ оромии амиқи ин теппаи муқаддасро дар дили ҳар як меҳмон ҷой медиҳад.
Бо ишораи мулоим аз пужари табассумкунанда дар Самадхи Мандир, вай ба сурудани ЭнтароМаханубхавулу оғоз кард … – овози ӯ бо ҳавои ороми шом ҳамроҳ шуд.
Мо бо эҳсоси тозагии ботинӣ рафтем. Садоҳои ҷаҳони беруна кам шуда, дар дарун як чизи равшане ба вуҷуд омад – эҳтироми нав ба хомӯшӣ, соддагӣ ва роҳи файз.
Нури зинда
Он чизе ки моро аз ҳама бештар ба ҳайрат овард, ин буд, ки ҳатто пас аз панҷоҳ соли Маҳасамадхии Свамиҷӣ, ашрам бо рӯҳи ӯ зинда боқӣ мемонад. На таблиғи калон, на фандрайзинг, на тиҷоратӣ – аммо ҷустуҷӯкунандагон аз тамоми ҷаҳон идома доранд, ки бо занги пурасрор ботинӣ ҷалб карда мешаванд.
Ин бузургии муқаддасон ба мисли Шридхара Свамиҷи аст – онҳо на империяҳо, балки муқаддасотҳои ботиниро ҳам дар дохили худ ва ҳам дар дили дигарон месозанд.
Шридхара Ашрам ҷои дидан нест. Ин ҳузури эҳсос аст. Он танҳо онҳоеро даъват мекунад, ки омодаи хомӯширо гӯш кунанд ва дар роҳи содда ва таслим қадам зананд.
Вақте ки мо аз Ашрам дур шудем, охирин теппа дар чашмони мо дур монд – аммо бештар аз ин, дар дарун як нури ором медурахшид.
Мо пранамҳои худро ба сарзамини муқаддас, ба Шридхара Свамиҷӣ ва ба ҳамаи ходимони хомӯшии илоҳӣ, ки ин ашрамро чӣ гуна месозад – чароғи зиндаи Ҳиндустони рӯҳонӣ пешкаш мекунем.
Иқтибосҳои иқтибос аз Шри Шридхара Свамиҷи, Варадахалли
- Камтар гап занед. Камтар фикр кунед. Бештар мушоҳида кунед. Бештар дарк кунед
- Хомуш будан ба овози Худо гӯш кардан аст
- Он чи ки таъин шудааст, мешавад. Вазифаи худро бе замима иҷро кунед
- Тапаси ҳақиқӣ дар ҷангал нест, балки дар сӯзондани эго дар дохили он аст
- Таслим қувват аст. Хоксорӣ олитарин хирад аст
- Агар шумо хоҳед, ки сулҳ дошта бошед, аввал аз хоҳиши назорат кардани дигарон даст кашед
- Файз табиатан ҷорист, ки дар он ҷое ки ego мавҷуд нест
- Ҷустуҷӯи мӯъҷизаҳо накунед. Покӣ биҷӯед. Ин худаш бузургтарин мӯъҷиза аст
- Як лаҳза хомӯшии ҳақиқӣ аз ҳазор дуои гуфташуда бузургтар аст
- Гуру шахси берун нест. Гуруи воқеӣ нури дарун аст
- Касе, ки хомӯшона ва самимона хизмат мекунад, аз касе, ки бо овози баланд баҳс мекунад, зудтар ба Худованд мерасад
- Нафаси шумо мантраи воқеӣ аст. Онро тамошо кунед. Ба он ҳамроҳ шавед. Озод будан
- Бо ҳукми дигарон вақтро сарф накунед. Онро барои тоза кардани дили худ истифода баред
- Дар хотир доред – ҳама чизе, ки меояд, меравад. Танҳо Худ боқӣ мемонад
- Худо озмоиш мекунад на барои ҷазо, балки барои сайқал додан
Маълумот оид ба зиёраткунандагон
Вебсайт: sridharashrama.org
Ҷойгиршавӣ: Варадахалли, 6 км аз шаҳри Сагара, Карнатака.
Ҷойгоҳ: Ҳуҷраҳои меҳмонони маҳдуд бо дархости пешакӣ дастрасанд.
Рамзи либос: Либоси хоксорона ва анъанавӣ бартарӣ дода мешавад.
Забон: Каннада маъмул аст, аммо ихтиёриён метавонанд бо забони ҳиндӣ/англисӣ кӯмак расонанд.
Ашрам Таймс: Ҳар рӯз кушода мешавад; беҳтарин вақти боздид субҳи барвақт барои дидани намозҳои тулӯи офтоб ва баромадан ба Самадхи Мандир аст.
Чӣ тавр расидан: Сагара бо автобус ва қатора аз Шивамогга, Бенгалуру, Коллур ва Мангалуру хуб пайваст аст.
Шумо инчунин аз ин ҷо ба Иккери ташриф меоред.
Ин як паёми меҳмон аз ҷониби Прадип Кришнан аст.
Прадип Кришнан, хатмкардаи факултети тиҷорат ва ҳуқуқ бо дипломи баъдидипломӣ дар соҳаи журналистика, 36 сол дар шӯъбаи ҳукумати Ҳиндустон кор кардааст. Нависандаи дилчасп, дар тӯли се даҳсолаи охир, ӯ мақолаҳои худро ба якчанд нашрияҳои даврӣ ва порталҳои онлайни обрӯманд, ки ба забонҳои англисӣ, ҳиндӣ ва малаяламӣ нашр мешаванд, саҳм гузоштааст. Вай ду китоб, яктоаш ба забонҳои англисӣ ва малаяламӣ нашр кардааст.